De deftige kant van het Liesbos

Als kind woonde hij aan de Beekse kant van het Liesbos, maar eigenlijk wist hij maar heel weinig van de omgeving waar hij opgroeide, vertelt Kees van Endschot (67). ,,Terwijl ik juist zo geïnteresseerd ben in vroeger.'' Daarom is de Princenhagenaar vanaf 1997 zelf op onderzoek uitgegaan. Wat toentertijd begon met stamboomonderzoek resulteert nu in inmiddels alweer het derde deel van de boekenreeks ‘Rondje Liesbos'. ,,Hoe meer je te weten komt, hoe meer je wilt weten'', verklaart hij zijn passie.

Na boeken over de Princenhaagse en Prinsenbeekse kant van het bos schrijft Van Endschot in deel drie over de zuidkant, met de straten, huizen en bewoners van de (Oude) Liesboslaan vanaf de Drielindendreef tot aan de Moerdijkse Postbaan, de vroegere Dwarskootsestraat, de Liesstraat en de Bredase kant van de Moerdijkse Postbaan tot aan de Sprundelsebaan. Met ook nog wat geschiedenis van de parochie en het oude Liesbos.

Bij aanvang van zijn zoektocht 18 jaar gelden was het weleens lastig was om de mensen uit te leggen wat precies de bedoeling van was van al zijn vragen. Twee boeken verder is dat een stuk eenvoudiger geworden, vertelt hij. En dat is maar goed ook want om zoveel lokale geschiedenis zo gedetailleerd in kaart te brengen heb je veel (oud)buurtbewoners nodig. Vele honderden gesprekken voerde hij,  met mensen die allemaal een stukje van de puzzel konden leggen. Ze vertelden hem de verhalen en achtergronden maar ook anekdotes, die de schrijver er in zijn boek speels tussendoor heeft verwerkt.

Ernstige gebeurtenissen, zoals over de verschillende dodelijke slachtoffers op de toen nog Rijksweg naar Etten-Leur. En de inslag van een VI in 1945, die ook hotel ‘Burck' totaal onbewoonbaar maakte. Maar ook grappige en bijzondere anekdotes; zo komt ‘goede herder' pastoor Hoevenaars meerdere keren voorbij. Over hoe hij stiekem frambozen plukte en daarbij een been brak en hoe hij een goed woordje deed bij de instanties voor het plaatsen van een friettent bij het bos.

Van Endschot heeft van schrijven een dagtaak gemaakt; hij heeft  het zich na zijn werkzame leven als lasser zelf aangeleerd.  ,,Maar als je iets graag doet, dan gaat het vanzelf.'' Elke ochtend staat hij om zes uur op, om dan tot tien uur te schrijven. Als hij die dag nog tijd over heeft, bezoekt hij nog adressen om meer informatie te verzamelen. Ook heeft hij al menig uurtje doorgebracht in de archieven van gemeente en Kadaster. Zijn echtgenote Lia heeft hij inmiddels aangestoken en zij verzet ook veel werk.  ,,Vooral bij het opsporen van de betrokken families.'' Van Endschot vindt het belangrijk om secuur te werk te gaan; hij maakt niet graag fouten. Als hij het niet zeker weet en het ook niet is te achterhalen, staat vermeld dat hij het van ‘horen zeggen heeft'.

De opzet van dit derde deel is vergelijkbaar met de eerdere boeken, begrijpelijk geschreven en met veel foto's. De verhalen zijn wel anders. De zuidkant van het Liesbos heeft veel meer villa's en dure woningen. Ook de mensen waren anders, merkte de schrijver in de gesprekken die hij voerde. De ‘gewone man' praatte een stuk makkelijke, ervoer hij. Aan aantal van de voor dit boek bezochte mensen zag het als een inbreuk op de privacy. Toch was hij uiteindelijk bijna overal welkom. ,,Nu nog het boek over de westkant en dan is hij het Liesbos rond.''

De presentatie van het boek is op zondag 25 oktober om 14.00 uur in het Gemeenschapshuis Liesbos aan de Liesstraat 4 in Breda. Na afloop is het vooraf bestelde boek à 17 euro en de eerdere delen à 15 euro daar af te halen. Beststellen kan tot 1 oktober via endschot@ziggo.nl.